شعرها و دلنوشته های نسرین بهجتی به زبان بلوچی

آرامءَ پسیلءِ دروازگءَ ٹُکّ اِتءُ گوشت اوں ماس (اَمّاں)جان ترا چیزے پکار نہ اِنت. ماس

شہ کلّگءَ زھگانی گندگءَ اتکگ اَت اے بری منی مھمان اَت .دلوں بےآرام اَت,پسیلءَ پاچ

کرت اوں وتی ماس دیست کہ وتی اسپیتین ھورتوریں موداں رَندگءَ اَت من نرم کنوک آئیءِ

سرءَ چَکّءَ ریتک… مودئِے وش وش رندگ بوت اَنت. منی ماسءَ گوشت ھدا ترا ھیر بہ

دنت اےدگہ چی یے اَت من میاریگ بوتاں بازین سالے اَت سرءِ مودانی نرم کنوک بازارءَ

اتکگ اَت ءُ بزگیں منی ماسءَ وتی سر پہ سکّی رَستگ اَت بے ایشیءَ کہ شہ آئیءَ اجازت

بِگرآں لیف شہ سابونءَ گُجّاں پُرّاوں کرتءُ آئیءِ لاگریں جانءَ کش اِت درد بوگ ات ئِے ءُ

گوشگ اَت بسّ اِنت دلوں بے آرام اَت آئیءِ گپّءَ را گوش نہ داشتگ اَت اَنچوش کہ من کسان

اِت اوں ءُ منءَ پسیلءَ برتگ اِت ئِے انچوش ھماوھدی کہ منءَ کیسہ ئِے کش اِتگ ات ءُ منءَ

دردبوتگ اَت ءُ آئیءَ منءَ تامُرجاہ( سینما)ءِ کول داتگ ات کہ بس بہ کناں انچوش ھما

روچانی پیمءَ وتی پیریں ماسءَ شُشت اوں اسپیتیں ٹوالے آئیءِ لاگریں جانءَ پَتات ءُ چوپُلّءِ

پیمءَ وتی تھتءِ سرءَ نادینت ءُ آئیءِ مودانءَ گوں سشوارءَ ھُشک کرتءُ پہ زور یک سُھریں

ماتیکے آئیءِ لنٹاں جت… منی دل بے آرام اَت دیمی ھپتگءَ منی ماسءَ بال کرت( بیران

بوت) بلئے لیف مَنت... اسپیتیں مودانی ٹال ئِے ماں سَرّندءَ منت اَنت… منی جنکّوءَ گوشت

ماس پرچا تئی گریوگءِ توار ماں پسیلءَ بند نہ بیت من گوشت پریشیءَ کہ لیفءِ اُمر توری

اے سرّندءِ اُمر شہ منی ماسءِ اُمرءَ گیشتراَت. َ

نسرین بهجتی

آهسته چند ضربه به در حمام زدم و گفتم مادر جان چیزی لازم ندارید
مادر از زادگاه دیدن فرزندانش آمده بود اینبار مهمان خانه من بود
دلم آشوب بود درحمام را باز کردم مادرم را دیدم که گیسوان درهم تنیده سپیدش را شانه می کشد نرم کننده را روی سرش خالی کردم ...موهایش به نرمی شانه شد مادرم گفت خدا خیرت بدهد این دیگر چه بود از خودم خجالت کشیدم سالها بود که نرم کننده موی سر در بازار آمده بود و طفلک مادرم سرش را به سختی شانه می کرد بدون اینکه از او اجازه بگیرم لیف را پُر از کف صابون کردم و به تن نحیفش کشیدم دردش آمده بود و می گفت کافیست دلم آشوب بود گوش به حرفش نمی دادم درست مثل وقتی که من بچه بودم و مرا به حمام می برد درست مثل موقعی که مرا کیسه می کشید و من دردم می آمد و او وعده سینما به من میداد که ساکت شوم درست مثل همان روزها مادر پیرم را شستم حوله سپیدی را به دور تن نحیفش کشیدم مثل یک شاخه گل روی تختم نشاندمش موهایش را با سشوار خشک کردم لباسهایش را تنش کردم به زور یک ماتیک قرمز به روی لبهایش کشیدم ... دلم آشوب بود هفته بعد مادرم پر زد اما لیف ماند ...تار موهای سپبدش در شانه ماند ... دخترم گفت مادر چرا صدای گریه ات در حمام قطع نمی شود گفتم بخاطر اینکه عُمر لیف حتی این شانه از عُمر مادر من بیشتر بود
نسرین بهجتی

ناھدا کجائے؟

من گوشتگ اَت کہ بے ترا شہ دریاءَ تُرس آں

من گوشتگ اَت دریایی سُھرکُپ منی کارءَ نئیت

اگاں تو مَہ بئے

ناھدا… ناھدا… ناھدا

منی بوجیگ بے ترا گِلءَ نِشت

ءُتو نیاتک ئے توری پہ سیل کُرتنءَ

تو نیاتک ئے ءُ نہ زانت ئے

کہ ناھُدا بازاِنت

بلئے منی بے گناہءُ پاکیں دلءَ

تو یکیں ناھدا اِت ئے

کہ ھم کَنگ اِت ئے… ھم شھواھگ ھم دریایی سُھرکُپ

بانُک نسرین بھجتی

ﻧﺎﺧﺪﺍ ﮐﺠﺎﯾﯽ ؟
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺩﺭﯾﺎ ﺑﯽ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﻓﺎﻧﻮﺱ ﺩﺭﯾﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﻡ ﻧﻤﯽ ﺁﯾﺪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﻧﺒﺎﺷﯽ
ﻧﺎﺧﺪﺍ ... ﻧﺎﺧﺪﺍ ... ﻧﺎﺧﺪﺍ
ﮐﺸﺘﯽ ﻣﻦ ﺑﯽ ﺗﻮ ﺑﻪ ﮔﻞ ﻧﺸﺴﺖ
ﻭ ﺗﻮ ﻧﯿﺎﻣﺪﯼ ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ
ﺗﻮ ﻧﯿﺎﻣﺪﯼ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﯽ
ﮐﻪ ﻧﺎﺧﺪﺍ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﻝ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭ ﺑﯿﮕﻨﺎﻩ ﻣﻦ
ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎﺧﺪﺍﯾﯽ ﺑﻮﺩﯼ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺟﺰﯾﺮﻩ ﺑﻮﺩ ... ﻫﻢ ﻋﺸﻖ
ﻫﻢ ﻓﺎﻧﻮﺱ ﺩﺭﯾﺎﯾﯽ
ﻧﺴﺮﯾﻦ بهجتی