مادر بزرگ ... نویسنده نسرین بهجتی پاییز 96

11

وقتی کودک بودم و با سر درون حوض خانه دلگشا مادر بزرگ می افتادم

مادربزرگ با ملایمت دستش را از روی ایوان برایم تکان می داد

مادر بزرگ با ملاحت و آرامش از روی ایوان یک بوسه برایم پرتاب می کرد

و به من می گفت

زخمت جوش می خورد به ردش فکر نکن

وقتی حوض دهان می گشود

مادر بزرگ با ملایمت می گفت

وقتی از شدت ناباوری تا شدم و شکستم و بر زمین پخش و پلا شدم

مادربزرگ نبود که به من بگوید

افتادن به دست کسی که ذره ذره در کنارت عوض شده است

سر زانوانت را زخمی نمی کند قلبت را پاره پاره می کند

مادربزرگ نبود که به من بگوید

به سرعت بلند شو خودت را جمع و جورکن

چون اولین کسی که از رویت رد می شود

ننه جان سخت نگیر فقط مرگ است که علاج ندارد

مادر بزرگ نبود که به من بگوید

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم دی ۱۳۹۶ساعت 18:57 توسط نسرین بهجتی |