صله رحم سروده نسرین بهجتی از منتخب اشعار شماره 143

ما در کنار جاده بی برگشتی

دل شکسته نشسته بودیم

هوا سبز بود ... دری باز نشد

زرد شد ... دری باز نشد

سپید شد و ما سردمان شد !

فریاد زدیم ای هم تباران

در را باز کنید

درها همه بسته !

پشت درها همه نگاهها سرد و خسته

ما نشستیم و نشستیم و نشستیم دری باز نشد

پیر شدیم و دری باز نشد

حالیا که دیگر هیچ رنگی موی سپیدمان را نمی پوشاند

و هیچ دیداری دل شکسته مان را التیام نمی بخشد

به ما بگویید ای هم خونان هزار غریبه و هزار آشنا

شما که تنهاتر از ما بودید

چرا برای یک بار هم که شده صله رحم را برای ما معنا نکردید

چرا ؟ چرا ؟ چرا ؟