شب خوش زمستان شعری عاشقانه از دفتر سوم ترا رج به رج بافتم منتخبی از نسرین بهجتی شماره 140

خودم را تکه تکه کردم

یک تکه درون واگنی به شرق می رفت

که شاید ترا فراموش کند

یک تکه با تو میان یک شب خوش زمستان

می خندید و می رقصید و ترا می نوشید و زنده می شد

یک تکه درون اتوبوسی که به غرب می رفت

شاید ترا برای همیشه رها کند

یک تکه از من بی پروا به شهر تو می آمد

گریبان هر کسی را که بوی ترا داشت می بوسید

و دلتنگی اش تمام می شد و باز می گشت

یک تکه از من به روی اسبی رمیده شیهه می کشید و چهار نعل تا شمال می تاخت

تا نقشت را به روی شن رو در روی دریا بکشد نا پایدار

یک تکه از من مجنون وار چون فرهاد نقشت را به رخ تمام تاریخ می کشید

یک تکه از من درون هواپیما به جنوب می رفت

در کویر بذر گل رویت را سترون می کاشت

مادر را می بوسید انکار و ناله ات را سر می داد و باز می گشت

یک تکه از من ترا در مزرعه عشق می کاشت

و خدا را می بوسید که زیبایی را در تو خلاصه کرده بو

د یک تکه ترا می شکافت

هزار تکه با تمام توان ترا رج می زد

یک تکه ترا تکذیب می کرد

هزار تکه ترا تایید می کرد

یک تکه خنجر صیقل می داد

هزار تکه ترا وحشت زده مرهم می ساخت

خودم را

خودم را

خودم را تکه تکه تکه کرده بودم ......